گلوله‌باران معصومیت

اشاره: همه اخبار اغتشاشات دی‌ماه، داغ بر دل انسانیت گذاشت؛ اما بعضی‌هایش چنان بی‌رحمانه بود که تا عمق جگرها را سوزاند. نمونه‌اش شهادت کودکان این سرزمین بود که تعدادی از آن‌ها بیش از سه بهار را ندیده بودند. آن‌ها بدون این‌که چیزی از تیر و ترقه و اغتشاش و کودتا بدانند، در سرخی خون خود غلتیدند و یک ملت را در غم شهادت مظلومانه خودشان آتش زدند. در این چند خط یادی از شکوفه‌هایی خواهیم کرد که در سرمای استخوان‌سوزِ ظلمِ اجانبِ این خاکِ شهیدپرورِ مسلمان، از درخت زندگی این دنیایی به زمین افتادند.

بی‌گناهان
شب، آسمان کرمانشاه را بلعیده بود. لبخند ملیح و تاب گیسوان افتاده بر گردنی که از ناز دخترانه کج شده بود، پدر را برای بردنش مجاب کرد. برای در امان ماندن از گزند سرمای استخوان‌سوز دی‌ماه، مادر زیپ کاپشن صورتی‌اش را تا انتها بالا کشید. زمان بوسیدن گونه نقره‌ای دخترک دلش غنج رفت. با دست کوچکش، دستان قوی و پرمهر پدر را محکم فشرد؛ گویی می‌خواست تمام امنیت و آرامش دنیا را سهم خود کند. شیرین‌زبانی‌هایش مسیر تاریک اما همیشه امن داروخانه را کوتاه‌تر می‌کرد. حس خوشبختی از برق نگاه پدر هویدا بود؛ غافل از برق وحشی چشمان دریده‌ای که در سایه تاریکی در کمین شکارند. شکار مارالی بی‌گناه برای هموار کردن مسیر پلید کفتارها. صدای ناگهانی شلیک، سکوت سیاه شب را شکافت. گلوله زودتر از دستان لرزان پدر به سینه ظریف ملینا رسید. خون گرمش، سینه تب‌دار پدر را به آتش کشید. حال زار پدر از درماندگی زانوانش برای ایستادن، آشکار بود. اشک داغ، بی‌اجازه از گونه‌هایش سرازیر شد. بغض، راه التماس‌های عاجزانه را تنگ کرده بود. پدر با نفس‌های به‌شماره‌افتاده ناله می‌کرد «ملینا! بابا! نفس بکش.» «نفسِ بابا! چشماتو بازکن.» «جواب مادر چشم‌انتظارت رو...»
هق‌هق گریه امانش را بریده بود. ملینای سه‌ساله را همچون دوران نوزادی، تنگ در آغوش کشیده بود. ترس نبودن و ندیدنش هجوم اشک‌هایش را دوچندان می‌کرد. رمقی برای فریاد زدنِ بی‌گناهیِ فرزندش نداشت. استیصال از کلامش می‌بارید. مادر، جوان‌تر از آن است که مدال مادر شهید بودن را به گردن بیاویزد. سه سال زمان کوتاهیست برای آموختن سخت‌جانی!!
در آغوش گُرگرفته پدر، چشمان سیاهش برای همیشه از تماشای دنیا خداحافظی کردند. لبخند ملیح و معصومانه‌اش در قاب عکس‌های کوچک و بزرگی که در دست غربیه و آشنا بود، دل را می‌سوزاند. تماشای اشک‌های جانکاه یک مرد در قاب تلویزیون، تلخ‌ترین تصویر شب‌های بی‌قرار و ناامن دی‌ماه بود. تصویری سرد و گویا از تاوان بی‌گناهی!! جان عزیزش برای بیداری هم‌وطنان و لباس‌ها و کاپشن صورتی مزین به خون پاکش به موزه، هدیه شد.
***
در گوشه‌ای از نیشابورِ همیشه‌آرام، از خانه‌ای که بوی زندگی می‌داد، صدای خنده‌های نمکین برادری به گوش می‌رسید. خنده‌هایی از سر ذوق؛ ذوقی شیرین از شنیدن تلفظ دلنشین کلمات؛ کلماتی که از غنچه دهان کوچک خواهری دوساله ادا می‌شد. دل برادر لبریز از محبت و حمایت؛ حمایتی که از فطرت پاک برادرانه می‌جوشید. بهار دوان‌دوان خود را به پله‌ها رساند تا از همراهی برادر جا نماند. برای ابراز این حمایت خالصانه، دست کوچکش را محکم فشرد. در خیابان کیسه‌زباله‌به‌دست ‌به‌سمت سطل قدم برمی‌داشتند؛ بدون ترس همچون شب‌های گذشته. اما خیابان در دل آن شب سرد بوی خون می‌داد، بوی دست‌های خشنی که در تاریکی به اسلحه می‌رسیدند. اسلحه‌های که از غربت برای شکار آشنا آمده بودند. صدای تند گلوله سیاهی شب را شکافت‌. ناگاه بهار نقش زمین شد؛ همچون برگ خزان‌زده برای چند ثانیه زمان ایستاد. حمایت از نگاه برادر فرو ریخت. جز فریاد خشک‌شده در گلو، راه حمایتی دیگری نیافت. نمی‌دانست خشمش را بر سر کدام مقصر ناپیدا خالی کند. مقصرانی که برای آرمان‌های پوشالی و پلید، تمام آرزوهای کودکانه فرزندان شهر را خاکستر کردند. بهار، خانواده سیفی، خزان شد. لباس سفید توری تولد دوسالگی‌اش از روضه عیان ضجه‌های مادر از آرزوهای بربادرفته برای دخترش حکایت داشت. کفن، به‌تلخی، آرزوی لباس سفید عروسی بر تن ظریف بهار را بلعید. ترس از شب و تاریکی در نگاه مبهوت و خشک‌شده برادر لانه کرد. از آن شب همه فهمیدند در تاریکی، ظلم راحت‌تر راه می‌رود، ذهن فریب‌خورده راحت‌تر شلیک می‌کند. سوگ، سایه سنگینش را بر خانه آوار کرد. میلاد، خیلی کوتاه و فقط به‌اندازه دیدن یک رویای شیرین، برادری کرده بود. رویایی که تصور می‌کرد سال‌ها ادامه خواهد داشت، در پلک‌بر هم زدنی با کابوسی ترسناک جایگزین شد. برادری که با ظلم مغزهای مسخ‌شده به پایانی زودرس مبتلا شده بود، در سینه حسرت‌زده‌اش، به غمی ابدی تبدیل شد. برادر درمانده از یافتن پاسخ این پرسش تا پایان دنیا سرگردان خواهد ماند «به کدامین گناه؟»

ناآگاهان
کمی آن‌سوتر، جوانی که واژه مقدس آزادی را از قاب فانتزی گوشی همراه دیده اما حقیقت آن را لمس نکرده، در پی کشف معنای واقعی‌اش با آموخته‌های خیالی فضای مجازی، دست به اسلحه در خیابان‌ها جولان می‌داد. سرهای چنین جوانانی، مست از باده و ذهن‌های‌شان مسموم از توهمات دروغین و البته در جستجوی آزادی ساخته‌شده توسط دشمنانی که خود، سال‌هاست آن را ذبح کرده‌اند.
فضای مجازیِ رها، بدون کمترین نظارت، فرصت جعل واقعیات را برای دشمنان فراهم کرده است. جوانانی با فکرهای فریب‌خورده که با این‌که آزادی واقعی را روزمره تنفس کرده بودند، اما با تحریک دشمنان قسم‌خورده، غفلت‌زده از زندگی حقیقی، همان آزادی را از هم‌شهری‌ها سلب می‌کردند.
شاید سالیانی نه‌چندان دور، حتی تصور بریدن نفَس یک انسان، برای‌شان هولناک بود؛ اما اکنون متاثر از تحریف‌ها و فریب‌ها، می‌زدند، می‌کشتند و می‌سوزاندند، بدون ذره‌ای ترحم و تفکر؛ گویی فرزند این خاک نبوده و امنیتش را مزه نکرده بودند.
تروریست‌ها با سواستفاده از جهل و هیجان نوجوانان، دو شب سرد دی‌ماه را به ناامن‌ترین و تارترین شب‌های زمستان تبدیل کردند. شاید با نظارت مستمر و دقیق‌تر از فضای یله مجازی، با روایت دست اول از مسایل اجتماعی، با شفافیت بیشتر از معضلات سیاسی، با تغییر ریل برنامه‌های فرهنگی، با افزایش کیفیت آموزشی‌پرورشی، با پررنگ‌تر کردن نقش اجتماعی نوجوانان، بتوان از تکرار صحنه‌های دردناک شب‌های تار دی‌ماه جلوگیری کرد.
اما خون‌های به‌ناحق‌ریخته‌شده، اماکن مقدس به‌ناحق‌آتش‌گرفته، تجهیزات به‌ناحق‌تخریب‌شده، آبروهای به‌ناحق‌تاراج‌شده، مجازات می‌خواهد، مجازاتی از نوع تربیت؛ تربیت و تعالی افراد ناآگاهی که دل‌های‌شان همچنان برای سربلندی و آبادی سرزمین مادری‌شان می‌تپد.