مرغ آمین

بزرگ‌ترین اتفاق‌ها، جهادها، ایثارگری‌ها، مقاومت‌ها، دلاوری‌ها و جنگاوری‌ها در تاریخ ماندگار نمی‌شدند اگر قلمی دست به کار روایت نمی‌شد و قاب تصویری، آن‌ها را ثبت نمی‌کرد. ارزنده‌ترین کتاب‌ها در هر عصر و تمدنی، کتاب‌‌هایی است که بر پایه تاریخ و روایت‌های تاریخی است. تاریخ پربار انقلاب مقدس ما نیز مرهون نگاه بزرگ کسانی است که در این میدان احساس تکلیف کرده و روایت‌های ناب و درس‌آموز آن را سینه به سینه به نسل‌هایی سپرده‌اند که هیچ خاطره و تجربه‌ای از آن روزها در ذهن ندارند و برخی حتی سال‌ها پس از آن جهادها متولد شده‌اند. بی‌شک آیندۀ در انتظار بشر، میدان جهانی مبارزۀ رودروی حق و باطل است و مطالعه همین روایت‌هاست که راهگشای انسان‌ها در وقایعِ پیش ‌روی آن‌هاست.
یکی از رویدادهای فراگیر بشری که تمامی ملت‌ها با آن دست ‌و پنچه نرم می‌کنند، درگیری با ویروس همه‌گیر کروناست. ویروسی که در کنار همه تلفات و عوارضش، عیار حکومت‌های دست‌ساز انسانی را روشن ساخت و دست پوچ تمدن‌های مادی‌محور را پیش چشم همگان باز کرد. در این آزمون اما، ملتِ تحت حکومت الهی ایران خوش درخشید و صحنه‌هایی بدیع به یادگار گذاشت. حال نوبت ثبت این جهاد بزرگ است و اکنون وظیفه راویان است که وارد میدان شوند. گردن می‌نهیم به امر رهبر معظم انقلاب که فرموده‌اند: «کاش کسانی بتوانند مثل شهید آوینی این جهاد عظیم و عمومی را روایت کنند. هم‌چنان ‌که شهید آوینی با آن بیان شیرین و زیبا و اثرگذار خودش توانست جزییات جبهه را برای ما روایت بکند و آن را ماندگار بکند. کاش کسانی بتوانند این کار را بکنند.»(21/2/99)

- فقط یه دیقه خانم پرستار، قول می‌دم بیش‌تر نشه.
عرفان دست‌بردار نبود. چند ساعت بود روی مغزم رژه می‌رفت و یکریز خواهش می‌کرد. معلوم بود با همین پشتکاری که داشته درِ خانه پدرزنش را هم از جا درآورده و جواب بله را ازشان گرفته. حالا برای دیدن تازه‌عروسش با این همه خواهش و اصرار، من را هم کلافه کرده بود.
عرفان توی اورژانس بستری شده بود و علایم مریضی‌اش بگیر و نگیر داشت. چند ساعتی خوب بود و چند دقیقه‌ای نه. خارج شدنش از اورژانس خطرناک بود و اگر کسی را مبتلا می‌کرد یا برای خودش اتفاقی می‌افتاد، همه مسئولیتش با من بود. پرونده‌ پزشکی‌اش را از بَر بودم. شاید همین دیدارهای کوتاه هر روزه، حالش را بهتر می‌کرد. راضی شدم اگر ماسکش را برندارد و گان بپوشد و البته به شرط این که زود برگردد، با یکی از خدماتی‌ها برود دیدن زنش. شرط‌ها را روی هوا قبول کرد و به چشم برهم‌زدنی رفت ولی وقتی برگشت همانی نبود که رفته بود. چشم‌هایش برق می‌زد و کمی هم آرام شده بود. گفتم «خیالت راحت شد؟ حالا برو روی تختت استراحت کن.» نفس عمیقی کشید و انگار از ته دلش گفت «سینه‌ام سبک شد. هرچی از خدا می‌خواین به‌تون بده. زنمو فرستادم خونه.»
***
بعد از آن دیدار کوتاه عرفان، آسوده خوابیده بودم. جز صدای نفس‌های راحتی که می‌کشید، آن جمله‌ای که گفته بود توی گوشم تکرار می‌شد. نمی‌دانم چرا این جمله ساده آن‌قدر توی ذهنم رسوب کرده بود و چکه‌چکه تصویر نوید را توی خیالم کامل می‌کرد.
نوید بیمارم بود. قبل از این که بیایم بیمارستان ضیاییان و سرپرستار بخش کرونایی‌ها بشوم، چند سالی در بیمارستان اطفال، پرستار بودم. نوید سه چهار سال بیش‌تر نداشت، اما سرطان مثل یک هیولا همه تنش را مچاله کرده بود. مادر تُرک‌زبانش تک ‌و تنها او را آورده بود تا توی تهرانِ دراندردشت دوا و درمانش کند. اوضاعش روبه‌راه نبود و دکترها به ماندنش خیلی امید نداشتند. هربار که می‌دیدمش، سر تا پایم آتش می‌شد و از این بی‌کَسی و غم‌شان آتش می‌گرفتم.
یک شب تنها توی بخش، نوبت کارم بود. حالش به هم خورد و مادر دستپاچه‌اش دست به دامان من شد تا کاری برای آرام شدن پسرش بکنم. همه وظیفه‌ام توی دادن یک قرص یا تزریق یک آرام‌بخش خلاصه می‌شد، اما دلم طاقت دیدن رنج‌های مادرش را نداشت. یکی از ملافه‌های تمیز را برداشتم و با ملافه کثیف روی تختش عوض کردم. با این که زبان مادرش را خوب نمی‌فهمیدم، کمی او را دلداری دادم. کارم که تمام شد، دست‌هایش را رو به آسمان بلند کرد و با فارسی دست ‌و پا شکسته دعایم کرد که «الهی هرچی از خدا می‌خوای، به‌ات بده.»
همان موقع یک ‌آن از فکرم رد شد که راستی از خدا چه می‌خواهم؟! نمی‌دانم چرا تصویر خانه خدا و حاجی‌هایی که دورش طواف می‌کردند از خاطرم رد شد. تا به حال مکه نرفته بودم و آرزویش روی دلم مانده بود. همان شب، تازه خواب به چشمم آمده بود که اسم خودم را توی لیست مسافران مکه دیدم و این که ناباورانه اصرار می‌کردم تا مادرم را به جای خودم بفرستم سفر.
حالا حس می‌کردم مرغ آمین، دعای عرفان را هم شبیه دعای مادر نوید دور سرم می‌چرخاند و نزدیک است که اجابتش کند. نگران عرفان نبودم. جوان بود و بنیه کافی برای جنگیدن داشت. توی همین بیمارستان به چشم خودم چیزهایی دیده بودم که شبیه معجزه بود، مثل آن پیرزنی که دو ماه تمام توی آی‌سی‌یو بود و یک ماهش را اینتوبه¹ شده بود. کار مریض‌ها که به اینتوبه و اِن‌آی‌وی² می‌کشید سخت می‌شد به برگشت‌شان امیدوار بود. خصوصا این که سن‌شان مثل آن پیرزن از 90 هم گذشته باشد. عرفانِ تازه‌داماد حالا‌حالاها فرصت تجربه کردن داشت و فاصله زیادی بین او و اینتوبه شدن مانده بود.
***
این اواخر، سَرمان حسابی شلوغ شده بود و جز یکی دو بخش، همه بیمارستان شده بود بخش کرونا به‌ویژه توی پیک پنجم، اما سروکله آن اضطراب و ترس پیدا نبود. انگار که مردم بعد از دو سال، به آماری که هر روز بالا و پایین می‌شد عادت کرده بودند. اصلا این عادت کردن هم بیش‌تر گرفتارشان می‌کرد. همین عرفان که چند هفته‌ای مهمان‌مان بود، به‌خاطر یک جشن تولد به این روز افتاده بود و هر روزی خبر ابتلای یکی از مهمان‌های آن تولد را به‌اش می‌دادند. هرچه که بود، زور عرفان به این ویروس نادیدنی چربید و زودتر از چیزی که فکر می‌کردیم پرونده‌اش را زدیم زیر بغلش و فرستادیمش سر خانه و زندگی‌اش. عرفان که رفت، یک نفس راحت کشیدم و شیفت را تحویل سرپرستار بعدی دادم.
یادم نمی‌آمد از وقتی که با آن همه شوق، پرستاری را انتخاب کرده بودم و روپوش سفیدش را پوشیده بودم، یک دلِ سیر استراحت کرده باشم. حُسنا و حورا این همه نبودن من و پدرشان را می‌دیدند ولی طفلی‌ها پابه‌پای ما می‌آمدند و دَم نمی‌زدند. حسنا فقط 12 سالش بود، اما شده بود مادرِ خواهر 9 ساله‌اش. انگار آن‌ها هم راضی شده بودند که بیش‌تر وقتِ من، سهم مریض‌ها بشود و حواس بابای‌شان هم برود پی زبانۀ آتش‌هایی که به خانه مردم افتاده بود. باید به‌شان می‌گفتم تنها چیزی که دلم را توی این کار می‌لرزاند، سلامتی آن‌ها است و این فکر که ناخواسته آلوده‌شان کنم.
هنوز درست و حسابی خستگی شیفت قبلی از تنم نرفته بود که باید سر شیفت بعدی حاضر می‌شدم. دخترها را به خدا سپردم و برگشتم بیمارستان.
***
توی حیاط چشمم به یک آشنا افتاد. عرفان بود که توی حیاط قدم‌رو می‌رفت و انگار با خودش حرف می‌زد. لباس مشکی تنش بود. از پرستارها که پرسیدم، با لب‌ولوچه آویزان جوابم را دادند «مگه نمی‌دونی چی شده؟ زنش فوت کرده!»
برق از سرم پرید. یعنی همان تازه‌عروسی که عرفان برای دیدنش سر از پا نمی‌شناخت مرده؟ چطور ممکن است؟! عرفان که ساق و سلامت، مرخص شده بود و برگشته بود، پس آن زن چطور گذرش به آی‌سی‌یو همین بیمارستان و بعد هم سردخانه‌اش افتاده بود؟! کار، کارِ همان جشن تولدی بود که مزه زندگی عرفان را شبیه زهر کرده بود.
دلم برایش ‌سوخت. زندگی‌اش هنوز شروع نشده تمام شده بود، آن هم با ویروسی که نه علامتی داشت و نه رحم و مروتی. دلم می‌خواست کمی با او حرف بزنم و آرام‌اش کنم، اما حالش را نمی‌فهمیدم. عرفانی که من دیدم، همانی نبود که توی اورژانس بستری‌اش کرده بودم. انگار چیزی شبیه روح از کالبدش رفته بود. شاید اگر چند روز با خودش خلوت می‌کرد، می‌شد به‌اش نزدیک شد و کمی با او حرف زد. تمام شیفت، حواسم پی عرفان بود و غمی که به جانش نشسته بود.
***
بخش پر شده بود از مریض‌های جدید با علایم جدید که همه‌شان نیاز به رسیدگی داشتند، شاید هم بیش‌تر از عرفان. چند ساعت بی‌وقفه و مجهز، به تک‌تک بیمارها رسیدگی کردیم. بعضی از پرستارها به‌خاطر بچه‌های کوچک‌شان حتی یک قطره آب یا یک تکه بیسکویت هم توی دهان‌شان نمی‌گذاشتند. تجربه دو ساله‌مان نشان داده بود گاهی نه شیلد و ماسک می‌تواند مانع ابتلا باشد و نه گان و دستکش.
12 ساعت یک لنگه‌پا ایستاده بودم توی بخش و نزدیک بود از پا دربیایم. باید بادی به سر و صورتم می‌خورد و حالم را جا می‌آورد. رفتم توی حیاط تا نفسی تازه کنم که چشمم به آن یک تکه کاغذ روی دیوار افتاد. وقتی می‌آمدم، ندیده بودمش. یک عکس وسط کاغذ بود که چشم‌های آشنایی داشت. زیرش هم با یک فونت بزرگ نوشته شده بود: عرفان.
باورم نمی‌شد آن جوان چهارشانه و خوش قد و بالا هم قاب شده بود و رفته بود روی دیوار. نمی‌توانستم پلک بزنم. یعنی این همان عرفان بود؟! حالم که جا نیامد هیچ، بدتر هم شد. سرم گیج می‌رفت و نفسم بالا نمی‌آمد. دلم به حال مادری می‌سوخت که نمی‌دانستم چه حالی دارد.
توی بخش پیچیده بود عرفان حتی نتوانست چند ساعت دوری زنش را تحمل کند. رفتم سروقت مریض‌ها تا آرام بگیرم و کم‌تر به عرفان فکر کنم، اما صدایش توی گوشم می‌پیچید که «هرچی از خدا می‌خواین به‌تون بده.»
یکی از مریض‌ها اینتوبه شده بود. لوله اکسیژن را تنظیم کردم تا برود توی نایش و کمکش کند تا نفس بکشد و به چیزی که تا آن روز بارها از خدا خواسته بودم فکر کردم. این که روزی بیاید که اثری از این ویروس توی هیچ کجای عالم نباشد.

پی‌نوشت
1- لوله‌گذاری در نای.
2- استفاده از پشتیبانی تنفسی از طریق ماسک صورت یا ماسک بینی.