عارف كامل

«هرگاه عالمی از دنيا رود صدمه‌ای به اسلام وارد می‌شود كه هيچ‌چيز نمی‌تواند آن را جبران كند.» حضرت علی^(ع)

آيت‌الله‌العظمی محمدتقی بهجت‌فومنی در اواخر سال۱۳۳۴ هـ . ق در خانواده‌اي دين‌دار و تقوا پيشه، در شهر مذهبی فومن واقع در استان گيلان، چشم به جهان گشود. هنوز ۱۶ماه از عمرش نگذشته بود كه مادرش را از دست داد و از اوان كودكی براي پرورش و سيقل روح اين موهبت بزرگ الهی را از دست داد. ايشان در كودكی تحت تربيت پدري متدين كه دل‌سوخته اهل بيت^(ع) به‌ويژه امام حسين^(ع) بودند قرار گرفت.
تحصيلات ابتدايی را در مكتب‌خانة فومن به پايان برد و پس از آن در همان شهر به تحصيل علوم ديني پرداخت. حدود ۱۴سال از عمر شريف ايشان می‌گذشت كه به عراق مشرف شد و در كربلای معلی اقامت گزيد. ايشان حدود ۱۴سال در كربلاي معلی ميی‌ماند و از فيوضات سيدالشهدا و علمدار كربلا حضرت عباس^(ع) بهره‌مند شدند. در سال۱۳۵۲ هـ . ق براي ادامه تحصيل به نجف اشرف مشرف شدند و قسمت‌هاي پاياني سطح را در محضر نفس قدسي آيت‌الله شيخ‌مرتضي طالقاني و ساير اساتيد به پايان رساند. هر چه بيشتر در وادي علم و معرفت قدم مي‌نهادند، بيشتر مشخصات يك انسان كامل در وجودشان نمايان مي‌شد. يكي از شاگردان ايشان مي‌فرمايد «در سال‌هاي متمادي كه در درس ايشان شركت مي‌كردم هرگز نشنيدم كه جز در موارد نادر دربارة خود مطلبي فرموده باشد.» ايشان در سن ۱۸ سالگی به محضر پرفيض عارف كامل حضرت آيت‌الله آقا سيدعلی قاضی بار می‌يابند و در عنفوان جواني چنان مراحل سير و سلوك را مي‌پيمايند كه مورد غبطة ديگران قرار مي‌گيرند. آيت‌الله قاضي از كساني بودند كه ممحَّض^۱ در تربيت افراد از جهات معنوي و عرفاني بودند حال آن‌كه حضرت آيت‌الله بهجت نمونه ممتازي از شاگردان تربيت شده در مكتب ايشان بودند.
ايشان بعد از تكميل دروس در محضر اساتيد بزرگ و مستفيض شدن از بركات الهي مجالس تدريس و تهذيب در سال۱۳۶۳ هـ . ق برابر با ۱۳۲۴ به ايران مراجعت كرده.
حجت‌الاسلام والمسلمين امجد مي‌گويد ايشان در علميت در افق اعلي است، و در مقابل امام خميني^(ره) فرمودند «حضرت آيت‌الله بهجت در مقام بندگي به درجة ممتازي رسيده‌اند. از هر سويي به زندگي ايشان بنگريم پي به تكامل و رشد شخصيت ايشان مي‌بريم.»
يكي از مجتهدان بزرگ دربارة ايشان گفته‌اند «ايشان را نمي‌شود گفت آدم با تقوايي است بلكه ايشان عين تقوا و مجسمه تقواست.»
يكي ديگر از نزديكان‌شان كه كم و بيش از حالات ايشان مطلع و از هوادارن‌شان نيز بودند مي‌گفت «آقا هر شب، يا غالب اوقات وقت خود را به خلوت و فكر در مجاري معارف الهي مي‌گذراندند و هيچ‌گاه حاضر نبودند كه وقت خود را به باطل بگذرانند و در محافل بيهوده شركت كنند و كاملاً در مقام احتراز از صحبت‌هاي بيهوده بودند و وقت رفتن به درس و يا تشرف به حضرت امير ـ روحي فداه ـ عبايش را بر سر كشيده و بدون التفات و توجه به كسي مي‌رفتند كه چند بار خودم نيز مشاهده كردم. ايشان كاملا كتوم^۲ هستند مخصوصا دربارة حالات شخصي خودشان و هم‌چنين درباره بيان الطاف خاصه‌اي كه حق تعالي به‌ايشان اعطا فرموده كتوم هستند.»
تفحص و تحقيق و نوشتن دربارة ايشان شايد به درازاي چندين كتاب برسد و ممكن است باز هم حق مطلب ادا نشود. اكنون ايشان كه ماية غبطة زاهدان دين است از ميان ما رفته‌اند و به وصال حق نايل شدند، اميدواريم خداوند روح پاك‌شان را با حضرت اميرالمومنين محشور بفرمايد. آمين!

پی‌نوشت: