رزمنده مسیحی

سورن خانلریان به سال۱۳۳۸ در شهر تهران دیده به جهان گشود. وی تحصیلات خود را در یکی از دبیرستان‌های همین شهر به پایان رسانید و پس از اتمام درسش برای کمک به امرار معاش خانواده در کارگاهی به تعمیرات دستگاه‌های سرمازا پرداخت و مدت یک سال را به این منوال گذرانید. او اخلاقی نیکو و کرداری پسندیده داشت. با دوستان و آشنایان مهربان و صمیمی بود و به آن‌ها عشق می‌ورزید. سورن به تعالیم حضرت مسیح^(ع) سخت پایبند بود و برای انجام مراسم مذهبی اهمیتی خاص قائل بود.
بعد از شروع جنگ تحمیلی رژیم بعثی صهیونیستی عراق علیه انقلاب اسلامی ایران همچون سایر هموطنان مسلمانش جهت رفتن به جبهه‌های جنگ حق علیه باطل به پادگان‌های ارتش شتافت و سرانجام بعد از چند ماه انتظار برای فراگیری فنون نظامی به پادگان فراخوانده شد. سورن بعد از دیدن دو دوره دو ماهه آموزشی در تهران به شیراز انتقال یافت و پس از یک ماه خدمت در گردان تیپ زرهی شیراز داوطلبانه به جبهه آبادان شتافت. وی قبل از آن‌که به آبادان برود به تهران آمد و به پدر و مادر و خانواده‌اش اطلاع داد که به جبهه اعزام می‌شود آن‌ها نیز ممانعتی به عمل نیاوردند و بدون درنگ پذیرفتند. سورن در جبهه به انجام هر مسئولیتی که به او محول می‌نمودند علاقه نشان می‌داد و با شور و اشتیاق وافر به انجام آن می‌پرداخت و در هر کاری از قبیل حمل و نقل مهمات، پاسداری از خطوط مقدم، تهیه غذا برای دیگر همرزمانش پیش‌قدم می‌شد.
رفتار انسانی سورن باعث شده بود که دوستان زیادی در جبهه بیابد و جایی در قلب آنان برای خود بگشاید. او از احساسات لطیفی برخوردار بود او توانسته بود در جبهه پرنده‌ایی زیبا را به خود انس دهد و حتی آن را به تهران هم آورده بود و می‌گفت "این پرنده چندین ماه است که با من زندگی می‌کند و همیشه و همه‌ جا نزد من است و به هیچ‌وجه از من جدا نمی‌شود."
سورن در بسیاری از عملیات‌های گسترده و بزرگ از جمله آزادسازی خرمشهر شرکت فعالانه‌ای داشت. هنوز خرمشهر این شهر مقاوم و استوار به تسخیر سپاهیان ایرانی درنیامده بود که در شب چهاردهم اردیبهشت سال۱۳۶۱ در جاده خرمشهر-اهواز با خمپاره‌ای که به سنگر اصابت نمود مجروح گشت و پس از چند ساعت به خدایش پیوست.