اوج عاشقی

اشاره
در دوران دفاع مقدس، بچه‌‌مدرسه‌ای‌ها برای رزمنده‌ها نامه می‌نوشتند. یکی از آن‌ نامه‌ها به دست مصطفی افتاد. نامۀ دختری که انتظار داشت، رزمنده‌ای که نامه‌اش را ‌می‌خواند، جوابش را بدهد. مصطفی در جواب نامه، درس‌هایی به او داد و او را تشویق به زندگی زینب‌گونه کرد. نوشت اگر می‌خواهی بدانی من که هستم، می‌توانی روز چهارشنبه بیایی سر کوچۀ 41 افسریه. مرا آن‌جا می‌بینی و مرا خواهی شناخت... .
اما نتیجۀ این قرار چه شد؟
آن‌چه می‌خوانید، داستان زندگی آتش‌نشان شهید مصطفی معافی است.

اواخر تحصیل مصطفی، مصادف با پیروزی انقلاب اسلامی بود. او که فردی پرشور بود، خیلی زود جذب مسائل انقلابی شد و با دوستان دیگرش در این زمینه فعالیت می‌کرد. با گوش کردن به نوارهای سخنرانی حضرت امام^(ره) و تکثیر و توزیع اعلامیه در دبیرستان و بحث و صحبت با دوستان و شرکت در بعضی مجالس، روز به روز شور و اشتیاقش به فعالیت‌های انقلابی بیش‌تر می‌شد.
با پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی، دیگر تاب ماندن در شهر و زندگی آرام را نداشت. بنابراین با پوشیدن لباس سربازی، خود را آماده خدمت کرد و تمام دوران سربازی را در جبهه‌های نبرد گذراند. پس از اتمام این دوران، عشق به جبهه به او مجال ماندن در شهر را نداد. مصطفی مجدداً به صورت داوطلب از طرف بسیج به جبهه اعزام شد. پس از چند ماه نبرد، بازگشت و در آبان سال 61 در سازمان آتش‌نشانی استخدام شد و دوباره از طریق انجمن اسلامی سازمان به جبهه رفت.
مصطفی از کودکی عاشق امام حسین^(ع)‌ بود و در دسته‌های سینه‌زنی شرکت می‌کرد. به گفته مادرش، از همان بچگی دیگران را نصیحت می‌کرد: به نماز، به روزه، به مسجد، به حجاب و... . او نام خواهرش را که «افسانه» بود «زینب» صدا می‌زد. مصطفی راهنمای دیگران بود. نبوغ و استعداد فنی او در خانواده زبانزد بود. او پسری خوش‌رو، مهربان و دوست‌داشتنی بود.
مصطفی به‌خاطر خلاقیتی که داشت، در دبیرستان فنی شماره10 تهران در رشته اتومکانیک مشغول به تحصیل شد. او از نظر معلمان، جزو شاگردان خوب مدرسه بود.

مصطفی در نگاه همکاران
همکاران مصطفی در آتش‌نشانی، از او به عنوان نیرویی فعال و فنی یاد می‌کنند. آتش‌نشان جمشید الله‌وردی که در ایستگاه15 همکار مصطفی بوده می‌گوید: مصطفی بی‌سیمی رو که داخل ماشین آتش‌نشانی بود طوری با بی‌سیم مادر مرتبط کرده بود که برای همه ما جالب بود.
در عین حال، همکاران مصطفی او را جوانی عاقل و فهمیده می‌دانند. آقای جواد میرفرشی هنگام ورود به سازمان آتش‌نشانی از همدوره‌های مصطفی معافی بود. از نظر آقای میرفرشی، نشانۀ عقل و فهم او انتقادهای بجایی بود که نسبت به سازمان داشت. ایشان نقل می‌کند:
ما هم‌شیفت نبودیم ولی هنگام تعویض شیفت، صبح به صبح همدیگه رو می‌دیدیم. یه روز گفت: می‌خوام از سازمان دربیام و برم جبهه، به‌اش گفتم: حالا بذار مهر حُکم‌ات خشک بشه، بعد. گفت: نه، من تصمیم خودمو گرفتم. باید برم... و رفت.

شهید مصطفی
شهادت، خواسته قلبی مصطفی بود. شهید مصطفی معافی آبان سال 1362 در عملیات والفجر4 در منطقه عملیاتی پنجوین به شهادت رسید و پس از هشت سال گمنامی، در خرداد 1370 به آغوش خانواده بازگشت و در قطعه 27 بهشت زهرا^(س) به خاک سپرده شد.
از شهید معافی یادداشتی به دست آمده که پیش از شروع عملیات والفجر4 نوشته:
«امشب شب عمل است. امشب شب پیروزی اسلام بر کفر است. امشب برای من یوم‌الله است. شبی است که شاید در زندگی‌ام تکرار نشده باشد. امشب دستم به سوی خداست...»

چهارشنبۀ موعود
اکنون چهارشنبۀ موعود است. مصطفی با آن دختر قرار دارد. دختر بی‌تاب است. تردید دارد. تا به حال چنین کاری انجام نداده. معنی این قرار را نمی‌داند ولی کنجکاو است. دست به دامن مادر می‌شود. بالاخره مادرش را راضی می‌کند. آن‌ها کوچه‌ها را یکی پس از دیگری طی می‌کنند. ذهن دختر مشغول است. با خود می‌گوید او کیست؟! با من چه کار دارد؟! چه می‌خواهد بگوید؟!... دیگر چیزی نمانده که به محلِ قرار برسد. سریع‌تر حرکت می‌کند: 36، 37، ...، 40، 41. به‌محض رسیدن به سرِ کوچه، صحنه‌ای می‌بیند که متحیر می‌شود. گام‌هایش سست می‌شود. می‌ایستد. دیگر توان راه رفتن ندارد. ضربان قلبش به شماره افتاده. دختر با حجلۀ مصطفی روبه‌رو شده.
امروز، روز سوم شهادت مصطفی معافی‌ست. این روح مصطفی است که با آن دختر قرار گذاشته. مصطفی می‌خواهد مقام شهید را به او بشناساند. او می‌خواهد اوج عاشقی را به آن دختر نشان دهد.