لبخند شهید

آرام می‌آیم و می‌نشینم زیر سایبان بالای سرت. وسط هفته روز بهتری است برای دیدنت. آخر هفته‌ها این‌جا پر است ازصدای نوحه‌خوان‌ها. صدای آدم‌ها. پر است از پسرها و دخترهای جوانی که مشتاقانه دنبال الگویی برای زندگی‌شان می‌گردند. می‌آیند و یکی از شماها را نشان می‌کنند برای دل سپردن و درد دل کردن. بیشتر هم شهدای مدافع‌حرم، میهمان دارند. آخر هفته‌ها پر می‌شود از پدرها و مادرهایی که آمده‌اند به پسران و دختران شهیدشان سر بزنند؛ کسانی مثل من. من اما شلوغی آخر هفته‌ها را دوست ندارم. باید مراقب باشی و هی خودت را جمع‌وجور کنی. سلام‌و‌علیک کنی و به این سوال که «چطور شد که شهید شد؟» جواب بدهی. سوالی که از آن فراری‌ام. دلم نمی‌خواهد به آن روز و ساعتی که از من جدا شدی، جدا شدی و گفتی دو ساعته برمی‌گردی و برنگشتی، به تلفن‌هایت جواب ندادی و دلشوره‌ام را ابدی کردی فکر کنم. دلم نمی‌خواهد به سی و یکم مرداد فکر کنم؛ به شبی که پنج سال است‌ می‌گویم مکن ای صبح طلوع.
آب را می‌سرانم روی سنگ تیره مزارت. دست می‌کشم و آب موج برمی‌دارد. سرریز می‌شود و از کناره‌های سنگ می‌رود پایین. خنکای سنگ، راه می‌گیرد لای شیارهای پوست دستم. تو را خیال می‌کنم که مثل آن وقت‌ها دستم را گرفته‌ای و قربان‌صدقه‌ام می‌روی. مهربان بودی؛ خیلی. نمی‌دانم از ما به ارث برده بودی یا از مرام پهلوانی. از بچگی با بابایت می‌رفتی زورخانه شجاعت. کارت هم خوب بود. سومی نونهالان کشور را به‌دست آورده بودی وقتی هفت هشت سالت بود. شده بودی پهلوان کباده و چرخ. اصلا همین شد که رفتی گروه ضربت. چقدر پدرت به تو افتخار می‌کرد. دوری‌ات را تاب نیاورد. می‌دانی که؟! یک سال و نیمی می‌شود او هم از میان ما رفته. من مانده‌ام و عماد و علی.
همیشه نگرانت بودم. وقتی بعداز سربازی تصمیم گرفتی پلیس بشوی، لبخند کم‌رنگ و کجی زدم. فهمیدی که نگرانی خزیده است زیر پوستم. خندیدی و گفتی «نگران چی هستی؟ قرار نیست اتفاقی برایم بیفتد. بادمجان بم که آفت ندارد!» خندیدی و خندیدم. حتی خودم همراهی‌ات کردم تا مراحل استخدامت انجام شود. اما مادر است دیگر! نگرانی برای اولادی که آن همه زحمتش را کشیده و خون‌دل خورده تا قد‌کشیدنش را ببیند، دست از سرش برنمی‌دارد. حتی همان روز کذایی هم که می‌رفتی، نگرانت بودم. اصلا از همان اول صبحش، دلشوره چنگ انداخته بود به جانم. دست‌و‌دلم به کار نمی‌رفت. این را به دوستم گفتم. همان که رفته بودم از او برایت ماست چکیده بگیرم. می‌دانستم دوست داری. گفت بد به دلم راه ندهم. راه ندادم. آیت‌الکرسی خواندم. خواستم سرم را مشغول کاری کنم و در خانه منتظرت نمانم. رفتم توی صف نان سنگک که دوست داری. گفتم آن شب برایت کتلت درست کنم. درست نکردم. دست‌و‌دلم به کار نمی‌رفت. چیزی داشت قلبم را منفجر می‌کرد.
ظهر که از خانه رفتی تا شیفت شبت را بگذرانی، نگرانی‌ام را فهمیده بودی، بی‌حال‌و‌حوصله‌بودنم را. گفتی «می‌روم گشت و دو ساعت دیگر می‌آیم و شب اول محرمی می‌برمت هیئت.» گفتی هیئت، چون می‌دانستی هیئت امام حسین^(ع) حالم را خوب می‌کند. گفتی «دهه اول را مرخصی گرفته‌ام. خودم نوکری‌ات را می‌کنم.» این را گفتی و رفتی. خودت هیئت‌دار بودی. از نوجوانی. یادت هست؟ دوستانت را جمع می‌کردی توی خانه و سینه‌زنی می‌کردید. اسمش را هم گذاشته بودید هیئت علی‌اصغر^(ع). بعدها که بزرگ‌تر شدید هیئت‌تان هم سر‌و‌شکل بهتری گرفت و شناخته شد. می‌آمدند و بهتان التماس دعا می‌گفتند برای شفای مریض‌شان. تو که رفتی، کرونا که آمد، هیئت هم از هم پاشید.
مچ دستم تیر می‌کشد. خنکای آب رسیده به استخوان و درد کهنه را بیدار کرده. دستم را روی سنگ قبر سیاه جلو و عقب می‌برم و آب را به همه‌جایش می‌رسانم. می‌کشم روی شیارهای سفید حروف حامد. انگشتم توی چاله «میم» گیر می‌کند. با آبِ توی چاله بازی می‌کنم و فکر می‌کنم تا چند سالگی‌ات، صبح‌ها دست می‌کشیدم روی صورتت تا از خواب بیدار شوی؟ خوشم می‌آمد دست روی چشم و ابرو و لبانت بکشم. لبانی که موقع شهادتت هم می‌خندید. تو همیشه می‌خندیدی. می‌خندیدی و همه را به خنده می‌انداختی. شوخ بودی و خوش‌سفر. سفر تبریز را یادت هست؟ آن‌قدر مصخره‎گی کردی و فیلمت را گرفتند که دست آخرگفته بودی خواهشا فیلم من لو نرود وگرنه از کار بیکار می‌شوم!
نفسم را با صدا بیرون می‌دهم و شیشه گلاب را از توی کیفم در می‌آورم. دختر بچه‌ای با پیراهن قرمز و روسری‌ سفید از کنارم می‌گذرد و شاخه گل زرد رنگی را که توی دستش دارد روی سنگ قبری آن‌سوتر می‌گذارد. از این فاصله نمی‌توانم نام شهیدشان را بخوانم. خنده‌ام می‌گیرد. برای چیدن گل، کفش‌هایش را گلی کرده. تو هم دختر‌بچه‌ها را دوست داشتی. چون خواهر نداشتی، دلت می‌خواست ازدواج که کردی دختردار بشوی. قصدش را هم داشتی. 21 سالت شده بود. باید برایت آستین بالا می‌زدم. نشان هم کرده بودم که بعداز محرم و صفر برویم خواستگاری که نشد.
یادم نیست چطور و کجا نشانش کرده بودم. حتی اسمش را. مثل خیلی چیزها که از یادم رفته و خاطره مبهمی از آن‌ها به یاد دارم؛ مثل خاطره روز تشییعت که فقط حرف خودم را که مدام می‌گفتم «خاک بر سر شدم.» یادم مانده. هر‌کس هم که درباره آن روز می‌پرسد، جوابی ندارم که بدهم. همین‌قدر یادم هست که از بیمارستان بردندت معراج شهدا. صبحش هم از ستاد فرماندهی فاتب تشییعت کردند تا بهشت‌زهرا، تا این‌جا، قطعه پنجاه. می‌گویند مراسمت با‌شکوه و آبرومند بوده و من فقط عکس‌هایش را در اینترنت دیده‌ام و از خودم می‌پرسم این عکس‌ها را کِی گرفته‌اند؟
در شیشه را باز می‌کنم. بوی گلاب مشامم را پر می‌کند. کجش می‌کنم روی سنگ سیاه. گلاب راه می‌گیرد و می‌رسد به کلمه تهرانپارس. گفتم بیمارستان؟ بیمارستان را یادم هست. وقتی پنج صبح رسیدم بالای سرت داشتند احیایت می‌کردند. تهرانپارس بود. نزدیک همان‌جایی که پراید آن سابقه‌دار فراری زیرت گرفت. شنیده‌ام حدود نه شب، با همکارت روی موتور نشسته بودی و گشت می‌زدی. وقتی به او و ماشینش مشکوک شدید و ایست دادید، فرار کرد. دوتا موتور بودید. یکی‌تان پیچید که برود از جلویش دربیاید و شما از پشت‌سر تعقیبش می‌کردید. فراری رفت تا پشت ماشین‌هایی که برای چراغ قرمز ایستاده بودند، گیر کرد. گیر کرد و احمقانه‌ترین کار ممکن را کرد. دنده عقب گرفت برای فرار و خواست از روی تو و موتور و همکارت رد شود. همکارت جست زد و پایش شکست، تو ماندی و زیر چرخ‌ها سینه‌ات له شد.
شیشه گلاب نیمه ریخته، توی دستم مات می‌شود. صافش می‌کنم و درش را می‌بندم. چانه‌ام می‌لرزد. بعداز تو خیلی لرزیده. اصلا فکر می‌کنم چون خیلی گریه می‌کنم کمتر خوابت را می‌بینم. خوابت را که می‌بینم، آرام می‌گیرم. تو توی خواب‌هایم هم می‌خندی. همه‌اش درباره مهمانی حرف ‌می‌زنی. طوری می‌گویی هر شب مهمانی‌ام که من هم هوس می‌کنم در آن مهمانی‌ها باشم. هروقت خوابت را می‌بینم، صبحش می‌آیم به دیدنت. دل‌تنگی، چند سالی است جای نگرانی را گرفته. فکر نمی‌کردم روزی صاحب‌خانه باشم در قطعه پنجاه. آن وقت‌ها تو و عماد برای زیارت شهدا زیاد می‌آمدید این‌جا. تو و عماد همه‌جا با هم بودید. تفاوت سنی‌تان دو سال هم نمی‌شد. همه کارهای‌تان را با هم می‌کردید. حتی کنار هم می‌خوابیدید. بعداز رفتن تو عماد ضربه بدی خورد. اما راهش همان است که تو رفته‌ای. او هم خودش انتخاب کرده و پلیس شده.
دست می‌کشم روی صورتم و خیسی‌اش را می‌گیرم. عماد دارد صدایم می‌زند. مرخصی گرفته و من را آورده پیش تو. جای تو را گرفته و شده سایه من. حالا از دهان او نمی‌افتد نوکری من! صدای نوحه‌خوانی حاج‌محمود از دور به گوش می‌رسد. دارد به شهید پرپرش سلام می‌دهد. سرم را بلند می‌کنم و به سنگ قبرهای دور‌و‌برم نگاه می‌کنم. همه‌جور شهیدی این‌جا هست. از مدافع سلامت و امنیت و وطن گرفته تا رسانه و آتش‌نشان. اما بیشتر از همه شهدای مدافع‌حرم‌اند. یادت هست می‌خواستی مدافع‌حرم شوی و نشد؟ به هر دری زدی و نشد. بعدش رفتی نیرو. همیشه می‌گفتی این راه را دوست داری و خودت انتخابش کردی. دوست داری جانت را فدای مردم کنی. آن دختربچه را که گروگان گرفته بودند و تو نجاتش دادی یادت هست؟ یک هفته قبل‌از شهادتت. مادرش را روز تشییع دیدم. تا بهشت‌زهرا آمد و اشک ریخت. یا آن‌باری که توی درگیری با آن قاچاقچی چاقو خورده بودی. بابا بهت گفته بود این کار دردسرش زیاد است و تو پافشاری کرده بودی که راهت را درست انتخاب کرده‌ای. راهی که به شهادتت ختم شد. به آرزویت.