زائر فکه

در صبحدم بیست و سومین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی علی محمودوند از بچه‌های قدیمی و مخلص گردان تخریب لشکر ۲۷محمد رسول‌الله^(ص) و مسئول گروه تفحص و کشف شهدای این لشکر در شهادتگاه فکه جاودانه شد.
علی محمودوند که اندامش با ترکش‌ها و جراحات انفس و الفتی دیرینه داشت. با پایی مصنوعی و خسته شیارها و کانال‌های فکه را درنوردید تا با یافتن پیکر مطهر شهیدان آنان را به آغوش چشم‌انتظار مادران بازگرداند. علی آن‌قدر در این مسیر استوار بود و ماندگار که همواره همسر و دو فرزند خویش را با خود این طرف و آن طرف می‌برد.
سرانجام علی به شهادت رسید و خانواده‌اش اولین کسانی بودند که خبر شهادتش را شنیدند و با او به شهر برگشتند. بچه‌های علی پیکر پدر را برای ما و شما آوردند تا یادمان نرود همراهی این انقلاب اسلامی همچنان مشقت‌ها، سختی‌ها، شهادت‌ها و خون‌ها دارد پس وای بر ما که لحظه‌ای از اسلام و انقلاب غافل شویم و به نفس خویش بپردازیم.
علی محمودوند هم رفت؛ همان علی که علی‌وار تپه‌ ماهورهای فکه را می‌نوردید بلکه شهیدی دیگر بیابد و به آغوش خانواده باز رساند.
علی هم رفت؛ همان محمودوند که سیم‌های خاردار فکه از استواری و جراحات او شرم می‌کردند و سر بر زمین می‌سائیدند.
علی هم رفت؛ همان علی که میدان‌های مین فکه در زیر گام‌های او ناچیز می‌نمود.
علی محمودوند هم رفت؛ رفت و دیگر پای مصنوعی خسته و شکسته او مجبور نیست رمل‌های داغ فکه را بر خود تحمل کند و هر از چند گاهی قامتش بشکند.
علی محمودوند هم رفت و دو نوگل خویش را داغدار و تنها رها کرد. بچه‌‌های علی همراه پدر از فکه باز آمدند. از اندیمشک آمدند. آن‌ها همواره دنبال پدر و همسفر خویش بودند علی تنها جایی نمی‌رفت.
دیگر همسر علی اضطراب ندارد. علی که آرامش گرفت او خیالش راحت شد که دیگر لحظه‌به‌لحظه ایام را در هول‌ و ولای میدان‌های مین سپری نمی‌کند که چه زمانی یکی از والمری‌ها عمل خواهد کرد. علی آرامش گرفت و همسرش ....
علی را تک‌تک میدان‌های فکه می‌شناختند. او در کانال‌های والفجر مقدماتی و با رمل‌های جنوب مانوس‌تر بود تا کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر معصیت و مصیبت.
علی را فکه‌ای‌ها بیشتر می‌شناختند تا تهرانی‌ها. علی سرانجام در ایامی که گروهی به مکه می‌شتابند از فکه جاودانه شد.
علی در فکه احرام بست و بر گِرد مقتل شهدای والفجر مقدماتی طواف کرد. علی در منای عشق سرباخت و بر پیمان خویش جان بنهاد. حاجی‌ها از مکه باز می‌گردند و علی زودتر از آنان از فکه باز آمد.
حاجی‌ها با خود سوغات مکه می‌آوردند، آب زمزم و .... ادکلن .... علی با خود ترکش‌های والمری، جراحاتی سرخ و عطر شهادت را به ارمغان آورد.
علی حاجیِ حرم عشق است و تنها زائر کوی دوست در ذی‌الحجه۱۴۲۱.
علی اگر اینگونه نمی‌رفت جای تردید داشت. مرگ در بستر برای علی حقیر بود و کوچک.
علی باید در خون خویش می‌غلتید. علی باید چون مولایش با فرقی خونین سر بر زمین می‌نهاد. علی باید که خونین بر سجاد می‌خفت. علی باید چون مولایش اباعبدالله الحسین^(ع) خونین بدن بشتابد.
علی رفت و ما ماندیم و ما ماندیم و علی رفت. او رفت تا به ما بیاموزد زیاد به زرق و برق دنیا چشم ندوزیم. خدا را در برابر مادیات نبازیم.
علی رفت تا به ما یادآوری کند که دنیا فانی است. اگر چند صباحی مال و منال آن و نعمات دنیوی آن ما را فریفت باخته‌ایم.
علی رفت تا به ما بفهماند که برنده آن است که خدا را یافت نه آن که دنیا را خرید.