روحانیت و روحانیت

بارها از فراز منبرها از زبان یک روحانی که خودمان را داوطلبانه پای سخنرانی‌اش رسانده‌ایم شنیده‌ایم که لباس روحانیت لباس پیامبر است و چون تلقی ما از این قشر، جز اعتماد نبوده باور کرده‌ایم که روحانیت امتداد پیامبر است. از حق نگذریم که این نهاد از پس اثبات این ادعا خوب برآمده و طول تاریخ ما پر است از مجاهدت‌ها، ایثارگری‌ها و جانفشانی آن‌ها، اما...
اما باور مردم تنها به یک تاریخ پربار تکیه نمی‌کند. هرچه می‌گذرد و تاریخ این نهاد، قطورتر می‌شود توقع مردم نیز روی هم انباشته شده و انتظار آن‌ها را از روحانیت ریشه‌دارتر می‌کند. مردم انتظار دارند که همه روحانیان با عمق‌جان باور کنند که جای پیامبر نشسته‌اند. همان‌طور که او رحمت بود برای عالمیان، یک روحانی نیز باید رحمت باشد برای اطرافیان. هرجا که او هست، باید معنویت از در و دیوار زندگی مردم ببارد. روحانیت باید بداند و می‌داند که امروز ناامید کردن مردم یک اشتباه تاریخی و جبران‌ناپذیر است.
پس به نام نامی مردم، روحانیت را به روحانیت می‌سپاریم تا هم‌چنان که به خوبی از حراست میراث‌های به‌جامانده از آن تا امروز برآمده‌اند، در پاسداری از ارزش‌هایی که در قلب و روح مردم رسوخ کرده، چشم بر چشم نگذارند.

نویسنده: زهره علی عسگری