نیرو‌های مسلح ایران در انتظار خلق مرصادی دیگر

گروه دفاعی امنیتی دفاع‌پرس، پیروزی انقلاب اسلامی، به‌دلیل تغییر ساختار سیاسی از نظام شاهنشاهی به جمهوری اسلامی و نبود ثبات و انسجام کافی در نیرو‌های مسلح، زمینه‌ای ایجاد کرد تا برخی جریان‌ها با اتکا به حمایت دولت‌های خارجی از وضعیت گذار سوءاستفاده کنند. این گروه‌ها با سازمان‌دهی نفراتی، در پی ایجاد آشوب و مقابله با نظام تازه‌تأسیس برآمدند؛ از جمله در برخی مناطق کردنشین کشور که به‌سرعت به یکی از کانون‌های تلاش برای براندازی تبدیل شد.

موقعیت سرزمینی منطقه شمال‌غرب کشور، فرصتی را برای اقدامات ضد امنیت ملی توسط معاندین و ضد انقلاب فراهم ساخته بود. شرایط آن زمان به نحوی بود که این افراد توانسته بودند برخی از شهر‌ها و روستا‌ها تصرف و حتی برخی مراکز نظامی منطقه همچون پادگان ارتش در مهاباد را نیز اشغال کنند و یا پادگان ارتش در سنندج را به محاصره خود درآورند.

علاوه بر این، ضد انقلاب با سوءاستفاده از آگاهی اندک تعدادی از مردم منطقه به نفرت‌پراکنی نسبت به نیرو‌های انقلابی پرداخته بود؛ تا حدی که کشتن نیرو‌های انقلابی را افتخاری برای خود می‌دانستند؛ به همین دلیل، تعداد زیادی از افرادی را که برای خدمت رسانی و کمک به مردم منطقه آمده بودند، اعم از معلم، جهادی (جهاد سازندگی)، سپاهی و ارتشی را به شهادت رساندند.

جنایاتی که آن‌ها در منطقه انجام دادند، موجب شد که عزم‌ نظام اسلامی برای مقابله با چنین نفراتی و انهدام مقر‌های آن‌ها جزم شود و سپاه و ارتش دوشادوش یکدیگر شهر به شهر و روستا به روستا با ضد انقلاب اعم از کوموله و دموکرات جنگیدند؛ لذا ضد انقلاب که شکست‌های پی در پی را متحمل شده بود، به ناچار از سال ۱۳۶۰ به رژیم بعثی عراق پناه برد و در آنجا با همراهی حکومت صدام، توانست خود را بازیابی و بازسازی کند.

حضور در عراق و پشتیبانی دولت صدام از آن‌ها به حدی بود که حتی در زمان بمباران شیمیایی حلبچه در سال ۱۳۶۶ توسط ارتش عراق و کشته‌شدن بسیاری از مردم منطقه، این افراد هیچ اعتراض و واکنشی نسبت به جنایت رخ‌داده نشان ندادند و بعد از آن و به‌ویژه در سال‌های اخیر ضد انقلاب مستقر در عراق که در گذشته تحت لوای صدام قرار گرفته بودند، این بار به نوعی پیاده‌نظام رژیم صهیونیستی و آمریکا شدند تا همچون گذشته علیه جمهوری اسلامی ایران اقدامات تروریستی انجام دهند.

آن‌ها اگرچه در ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی قصد داشتند قسمت کردستان ایران را جدا کنند و حکومتی خودمختار به‌وجود آورند، اما به دلیل پذیرش شکست‌های متعدد از مردم منطقه و نیرو‌های مسلح کشورمان، راهبرد استقلال‌خواهی خود را به عاملیت موساد و سیا تقلیل دادند؛ به همین دلیل، همچون اربابان جدید خود به اقدامات تروریستی روی آوردند و تصورشان بر این است که با این شیوه می‌توانند به هدف‌شان، دست یابند.

در همین زمینه، رئیس‌جمهور آمریکا در اوایل آوریل ۲۰۲۶، در مصاحبه‌ای با شبکه فاکس‌نیوز گفته بود: «آمریکا تعداد زیادی اسلحه برای ضد انقلاب ارسال کرده، اما کرد‌ها این اسلحه‌ها را برای خود نگاه داشته‌اند که این اقدام ناامیدکننده بود و من از این اتفاقی که با کرد‌ها افتاد راضی نیستم و کرد‌ها سلاح‌ها را هم تحویل ندادند».

اعتراف رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر ارسال سلاح به ضد انقلاب مستقر در کردستان عراق بیانگر وجود همکاری بین آن‌ها و ارتش تروریستی آمریکاست؛ لذا معارضین انقلاب اسلامی اکنون جزئی از برنامه تهاجمی آمریکا و اسرائیل علیه ایران هستند؛ به نحوی که آمریکا برای ادامه حمایت‌های خود از این گروه‌های ضدانقلاب، اعلام کرده که باید حمله‌ای زمینی علیه ایران انجام دهند.

بنابراین یکی از دلایل هدف‌قراردادن مناطقی از شمال عراق توسط نیرو‌های مسلح کشورمان طی روز‌های اخیر را می‌توان انجام اقدام پیش‌دستانه برای جلوگیری از حمله احتمالی زمینی کرد‌های معارض انقلاب اسلامی مستقر در منطقه یادشده ارزیابی کرد؛ البته حتی در صورت حمله زمینی هم نه‌تنها راه به جایی نمی‌برند، بلکه نیرو‌های مسلح کشورمان مرصادی دیگر در منطقه شمال‌غربی ایران خلق می‌کنند.