ورود ثبت نمودن

وارد اکانت خودتان بشوید

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار

اکانت خودتان را ایجاد کنید

فیلد هایی که دارای علامت ( * ) هستند باید تکمیل شوند
نام *
نام کاربری *
رمز عبور *
تایید رمز عبور *
آدرس پست الکترونیک *
تایید آدرس پست الکترونیک *

اسکیزوفرنی شدید (به مناسبت حمله ددمنشان ناوگان آمریکای جنایتکار به هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران 1367)

روایت سقوط ایرباس

با ورود جنگ ایران و عراق به هفتمین سال، کار دو کشور به حمله علیه نفتکش‌ها و کشتی‌های ترابری یکدیگر رسید. حادثه پرواز شماره 655 ایران‌ایر یک سال پس از حمله یک جنگنده عراقی به ناوچه موشک‌انداز آمریکایی در 20 اردیبهشت 1366 که به کشته شدن 37 ملوان آمریکایی این ناوچه انجامید، اتفاق افتاد.

.......................................................................................................................................................................................................................................................

دو ماه قبل از حادثه، ایالات متحده آمریکا در جریان عملیات آخوندک در تبادل آتش با نیروی‌دریایی ایران، ناوچه سهند را غرق کرده بود. به این ترتیب در زمان وقوع حادثه سقوط ایرباس، تنش در تنگه هرمز که یکی از راهبردی‌ترین آبراه‌های بین‌اللملی کشتیرانی در جهان است بسیار بالا بود. این عمل ایالات متحده در آن دوره زمانی حمایت از حاکمیت عراق محسوب می‌شد زیرا دولت بعث مامور سرنگونی ایران شده بود و از سوی استکبار جهانی حمایت می‌شد. رژیم عراق در سال‌های نخست جنگ کوشید که امنیت خلیج فارس را مختل کند و از این رو به کشتی‌های تجاری در خلیج فارس حمله می‌کرد. نتیجه این تشنج، به دست آمدن بهانه برای حضور ناوهای آمریکایی در خلیج فارس شد تا در ظاهر از منافع آمریکا حفاظت کنند ولی در واقع فشار روی ایران را افزایش دهند. این جنایت مزدوران آمریکا در حقیقت برای گسترش ناامنی بود تا ایران هرچه زودتر تسلیم شود زیرا به گمان آنان حضور یک حامی قوی سبب تضعیف روحیه ملت و نیز دولت‌مردان ایران بود. ایالات متحده آمریکا در 17 شهریور 1366 هشداری به همه کشورهای منطقه ارسال کرد که هواپیماهای غیرنظامی می‌بایست فرکانس اضطراری هوایی یا 121/5 مگاهرتز و فرکانس اضطراری نظامی 243 مگاهرتز را رصد کنند و به این ترتیب خود را به کشتی‌های نیروی‌دریایی آمریکا معرفی کنند. در 9 اردیبهشت 1367 نیروی‌دریایی آمریکا حمایت خود را از کشتی‌های بی‌طرف خارج از مناطق درگیری گسترش داد که نهایتا منجر به سرنگونی هواپیمای ایرانی شد.

 

یکشنبه 12 تیر 1367 هواپیمای ایرباس اِی300 ایران‌ایر که از تهران عازم کشور امارات بود برای توقفی کوتاه در فرودگاه بندرعباس به زمین نشست. طبق برنامه پیش‌بینی شده قرار بود این هواپیما با شماره پرواز 655 به همراه 274 مسافر که 66 نفر آن‌ها زیر 13 سال و 53 زن و 46 نفر غیرایرانی بودند و نیز 16 خدمه پرواز که در مجموع 290 نفر می‌شدند در ساعت 10 صبح به مقصد دوبی پرواز کند. هواپیما در ساعت 10 و 17 دقیقه با فرمان برج مراقبت بندرعباس از فرودگاه این شهر ساحلی برخاست. خلبان محسن رضاییان که در آمریکا آموزش خلبانی دیده و از نظر فنی و تخصصی بسیار کارآزموده و مجرب بود به همراه کامران تیموری کمک خلبان و محمدرضا امینی مهندس پرواز هدایت این هواپیما را عهده‌دار بودند. مدت پرواز 28 دقیقه و حداکثر ارتفاع 14 هزار پا تعیین شد. چند لحظه قبل از ورود به منطقه کنترل هوایی امارات متحده عربی خلبان اطلاع داد که قصد دارد به ارتفاع 14 هزار پا اوج بگیرد و این آخرین پیامی بود که از کاپیتان رضاییان به گوش رسید. خدمه پرواز 655 در حالی عهده‌دار وظایف خود شده بودند که همگی گواهینامه بین‌المللی از طرف اداره بازرسی و استاندارد پرواز هواپیمایی کشوری داشتند و از سوی دیگر، هواپیمای ایرباس نیز تمام چک‌های پروازی را در موعد مقرر گذرانده بود.

***

ناو جنگی وینسنس نیروی‌دریایی آمریکا برای رهگیری و انهدام موشک‌های ساحل پایه کرم ابریشم در تاریخ هفتم خرداد از بندر سن‌دیه‌گو به خلیج فارس اعزام شده بود تا دیگر ناوگان‌های مستقر در منطقه از آسیب‌های احتمالی به دور بمانند. این ناو در ساعت 10 و 22 دقیقه دوازدهم تیر 67 از سمت جنوب غربی خلیج فارس به حریم آب‌های ایران در تنگه هرمز وارد شده بود.

***

هشت دقیقه پس از پرواز، هنگامی که هواپیما در حال اوج‌گیری بر فراز آب‌های سرزمینی خود بود، نزدیک جزیره هنگام برخلاف قراردادهای بین‌المللی مبنی بر ممنوعیت حمله به هواپیماهای غیرنظامی، به دستور ناخدا ویلیام راجرز فرمانده ناو وینسنس مورد اصابت دو موشک از سوی ناو قرار گرفت. یکی از موشک‌ها به بال و دیگری به دم اصابت کرد. برای هدف قرار دادن یک هواپیمای جنگی یک فروند موشک کافی است، اما گویا آن‌ها این کار را کردند تا اثری از هواپیما باقی نماند. ناگهان هواپیما از صفحه رادارهای زمینی محو شد و در آب‌های خلیج فارس سقوط کرد و تمام 290 سرنشین هواپیما جان باختند. شدت وخامت سانحه به حدی بود که رسانه‌های بین‌المللی تا دو روز در سرگیجه‌ای بی‌سابقه از اطلاعات متفاوت به سر می‌بردند ولی حقیقتی آشکار که گناهی نابخشودنی از سوی تمام جهانیان به حساب می‌آمد این بود که هواپیمای غیرنظامی مورد هدف یک رزم‌ناو آمریکایی قرار گرفته است.

***

لحظاتی بعد از سقوط، مقامات آمریکایی خبر دادند که یک فروند هواپیمای اف14 جمهوری اسلامی را مورد هدف قرار داده‌اند که خارج از دالان هوایی بوده است. بعدا اعلام کردند که انگار کمی اشتباه کرده‌اند. شواهد بعدی هم نظر آنان را مردود جلوه داد. آن‌ها اعلام کردند که هواپیمای ایرباس خارج از مسیر هوایی پرواز می‌کرده و رزم‌ناو آمریکایی نیز هفت بار اخطار رادیویی مخابره کرده ولی جوابی دریافت نکرده است. آمریکایی‌ها سعی می‌کردند این جنایت نابخشودنی را توجیه کنند. آن‌ها دلایل ضد و نقیض زیادی آوردند و با رفتار دوگانه خود به تمسخر افکار جهانی پرداختند.

از سویی دونالد ریگان رئیس‌جمهور آمریکا در اعلامیه‌ای با اظهار تاسف از این رویداد تلخ به سرنگون شدن هواپیما اعتراف کرد ولی اقدام ناو وینسنس را عملی دفاعی و بجا دانست و مدعی شد هواپیمای ایرانی در حال کاهش ارتفاع به حالت خصمانه به سمت ناو آمریکایی بوده. قطعات متلاشی شده هواپیما و اجساد پاک مسافران نشان می‌داد که هواپیما در مسیر هوایی خویش و در آسمان سرزمینی خود در حالت اوج‌گیری بوده و رزم‌ناو وینسنس با سیستم‌های پیشرفته الکترونیک، تمام مکالمات خلبان با برج مراقبت را در اختیار داشته و از غیرنظامی بودن آن کاملا آگاه بوده است. هیچ‌کدام از نهادهای بین‌المللی نمی‌توانستند ادعای کذب آمریکایی‌ها را بپذیرند.

ناو جنگی وینسنس به پیشرفته‌ترین سیستم راداری و رایانه‌ای از جمله AEGISو (Identification Friend and Foe)IFFمجهز بود. سیستم AEGISیک سیستم رهگیری و دفاعی پیشرفته است که از رایانه‌ها و رادارهای قدرتمندی برای رهگیری و مقابله با واحدهای دشمن استفاده می‌کند. این سامانه، پیشرفته‌ترین سیستم جنگی دریایی محسوب می‌شود و اولین سیستمی است که به تنهایی قادر به شناسایی واحدهای هوایی، سطحی و زیرسطحی است. هم‌چنین رادارهای ناوشکن‌های موشک‌انداز به سیستم IFFمجهز هستند که یک سیستم شناسایی کدگذاری شده رادیویی است و برای تشخیص دوست یا دشمن بودن هدفی که وجود و موقعیت آن توسط رادار اصلی شناسایی شده است به کار می‌رود. این سیستم از ارسال کد درخواست شناسایی و پاسخ مورد نظر توسط هدف، دوست یا دشمن بودن آن را تشخیص می‌دهد. با تمام این اوصاف آیا می‌توان پذیرفت که مدرن‌ترین سیستم راداری جهان قادر به تمیز دادن کد هواپیمایی ایرباس از شکاری اف14 نبوده است؟

 

به بیان دیگر، تنها سیستم فعال تصمیم‌گیرنده برای دفاع، سیستم تشخیص دشمن از دوست است تا در صورت انتشار امواج غیرقابل قبول از سوی مهاجم احتمالی، سیستم دفاعی موشکی وارد عمل شود. سیستم AEGISبرای دفاع ناوگان‌های اروپایی به عنوان سپر دفاعی عمل می‌کند و می‌تواند هم‌زمان چند هدف را مورد کشف و رهگیری قرار دهد.

وزیر دفاع آمریکا گفته بود کمبود وقت از لحظه‌ای که هواپیما به عنوان هدف تهدید‌کننده شناسایی شد تا زمانی که باید تصمیم به شلیک یا عدم شلیک می‌گرفتند موجب شتاب‌زدگی در اخذ تصمیم شد. البته آمریکایی‌ها از این تصمیم شتاب‌زده خیلی هم پشیمان نبودند و می‌خواستند نشان بدهند برای پایان دادن به جنگ حاضر هستند هر کاری بکنند حتی کشتن 290 غیرنظامی.

دریادار بازنشسته یوچین لاروک از مرکز اطلاعات دفاعی عنوان کرد: «ناو وینسنس اصولا نمی‌بایست برای عملیات خلیج‌ فارس اعزام می‌شد. ما در حال جنگ با ایران نبودیم و هیچ اعلان جنگی میان دو کشور وجود نداشت. هواپیمای ایرانی در یک محدوده هوافضای بین‌المللی بر فراز آب‌های بین‌المللی بود... و دلیلی هم نداشت که ایرباس ایرانی به پیام‌های هشدار ما پاسخ دهد.»

دیوید ایونز مفسر نظامی شیکاگو تریبون نیز معتقد بود که سیستم شناسایی و هدایت آتش ناو وینسنس در آن روز روی کنترل خودکار نبود و خطای انسانی و قضاوت نادرست موجب سرنگونی هواپیما شد و این فاجعه انسانی رخ داد. هم‌چنین اظهارات ضد و نقیض مقامات آمریکایی درباره فاجعه ایرباس زمانی رنگ باخت که چهار سال بعد روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی گفت: «ناو وینسنس در آ‌ب‌های فلات قاره ایران بود و نه در آب‌های بین‌المللی و پنتاگون در آن زمان بر این حقیقت سرپوش گذاشت.» مجله تایم چاپ آمریکا هم نوشت «فاجعه ایرباس ایران نشان داد آمریکایی‌ها باید به معاینه روانی خود بپردازند.»

در فاجعه ایرباس که از مهم‌ترین موارد نقض حقوق بشر، حقوق بین‌الملل و حقوق سازمان بین‌المللی هوایی در تاریخ محسوب می‌شود، فرمانده ناو به دلیل جنایتش نشان لیاقت گرفت و هیچ‌کدام از خدمه وینسنس تحت پیگرد قانونی قرار نگرفتند. پر سر و صداترین محافل سیاسی غرب در مقابل این فاجعه سکوت اختیار کرده و یا آن را در چارچوب اخبار کذب ارزیابی و تحلیل کردند.

***

ملت ایران پس از تسخیر لانه جاسوسی آمریکا همواره آماج کینه‌توزی‌های آمریکا بوده است. فاجعه هوایی سقوط هواپیما موردی مشخص از رویارویی مستقیم آمریکا بر ضد ایران اسلامی به شمار می‌آید. در واقع می‌توان حمله موشکی به هواپیمای ایران را انتقام گرفتن از دولت و ملتی دانست که استوار و مصمم از انقلاب خویش دفاع و دشمن خویش را سرکوب می‌کنند.

متعاقب این تجاوز، جمهوری اسلامی ایران در 14 تیر 67 طی نامه‌ای به رئیس شورای امنیت خواستار برگزاری جلسه جهت رسیدگی شد. شورای امنیت در 25 تیر جلسه‌ای تشکیل داد و پس از استماع سخنان جورج بوش معاون رئیس‌جمهوری آمریکا و دکتر ولایتی وزیر امورخارجه ایران که حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس را تنها منادی مرگ و بی‌قانونی و شرارت اعلام کرده بود در 20 ژوییه 1988(29 تیر 1367) طرح قطع‌نامه‌ای پیشنهادی را با عنوان قطع‌نامه 616 تصویب کرد. با توجه به مقتضیات زمانیِ آن مقطع که بر ضد ایران بود، تصویب یک قطع‌نامه علیه آمریکا یک موفقیت به حساب می‌آمد. جمهوری اسلامی ایران علاوه بر شورای امنیت و شورای ایکائو، شکایت خود را در دیوان دادگستری بین‌المللی لاهه نیز مطرح کرد که با اعمال نفوذ آمریکا در مجامع جهانی، این کشور در نهایت تنها به پرداخت غرامت به بازماندگان محکوم شد.

***

اگرچه ویلیام راجرز ماشه را چکاند و نشان لیاقت گرفت، اما خودش روانه تیمارستان شد. نشان لیاقت او تناقض آشکار عوام‌فریبی ریاکارانه دولت آمریکا و نیات شوم سردمداران این کشور را به رخ جهان کشید.

نویسنده: آزاده فرج‌پور

 
 

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد